единоличный

единоличный, -ая, -ое, мн. ч. -ые прил. 1. (совершаемый только одним человеком) һанц, һанц күүнә; единоличное решение һанц күн төр хаһллһн; һанцхн күүнә шиидвр; 2. эзнә, онц бәәдг күүнә; единоличное хозяйство нег эзнә эдл-аху.